Dag, Alesia 12 12. Blijf even hangen, u wordt gebeld vanuit Tokio.
eet C = re (:I) @
Met Castor. Hallo?
Zeg wat, liefje.
Claire, heb je mijn brief ontvangen?
NEW
Heb je gedaan wat ik je gevraagd heb?
Nee.
Maar ga je het doen?
Nee.
Claire?
Hallo, Parijs?
TIEN JAAR LATER...
HET GROTE GENOT
naar het boek van Francoise GIROUD
Elisabeth?
Adios Voor altijd weg
Ik dacht dat u me vergeten was.
U bent al de vierde sinds middernacht.
Nee, snoezepoes!
Nee, nee en nog eens nee. Het is over tussen ons.
Bel me niet meer, anders wordt mijn vader nog kwaad.
Wodka. Een groot glas.
We doen niets meer op de pof.
- We sluiten. - Geef me de fles.
Hallo, Claire? Ben jij het? Met mama.
Hallo. Hallo!
Het is weer dat apparaat!
Je slaapt weer buitenshuis. Bel me terug. Ik ben ongerust.
Ja. Ik werk hier nog.
Lief dat u me herkende.
De president? Hij zit nu in de ministerraad.
Het is dringend.
- Wacht even... - Ja. U hebt gelijk.
Ik zal het hem zelf zeggen.
- Meneer de president? - Ja?
Ga maar, meneer de premier. Ik kom zo.
De president komt eraan.
De president van Frankrijk.
Minister van Buitenlandse Zaken, ga uw gang,
maar wees zo bondig als Tacitus, hoe lastig dat ook mag zijn.
President,
op mijn reis door het Midden-Oosten trof ik mijn Amerikaanse tegenhanger.
Ik zag er met eigen ogen hoe meerdere landen een poging deden
om de situatie in het Midden-Oosten opnieuw te beoordelen...
Dag.
Alles is hier veranderd.
Hoe is het?
Goed, zo te zien.
Ja. Heel goed.
Nou?
Nou...
Ja?
Nee. De 20e ben ik nog in New York.
Pardon.
Vertel me precies wat voor ergs er gebeurd is.
Gisteravond is mijn tas op straat gestolen.
Er zat een brief van jou in.
Ik bewaarde hem in een rode portefeuille.
Hier.
Oh ja, je drinkt nu enkel Franse merken.
Kun je zorgen dat dat ophoudt?
Claire?
Met mij. Ik dacht dat je thuis aan het werk was
vanochtend.
Gaan we samen uit eten?
Bel me terug, schat.
Wat stond er in de brief?
Je brief uit Tokio.
Ik wilde je meteen inlichten,
maar je bent lastig bereikbaar.
- Gelukkig kende ik je secretaresse. - Weet iemand ervan?
Nee. Niemand.
- De brief... - Had in een kluis gemoeten.
En in Zwitserland.
- Wat moet ik doen? - Niets.
We bellen je nog.
Waar is de minister?
Zeg dat hij over een kwartier komt.
De president.
De ambassadeur werd voor zijn huis beschoten.
De dader had drie paspoorten op zak. Minstens twee teveel, nietwaar?
Weten we wie het is?
- 33 jaar. Een Libier, uit Italie. - Als meneer Herbert het zegt...
Ik wilde het zelfs publiceren, meneer de minister.
Uw blad verschijnt op maandag.
Neem de tijd.
Ik moet er helaas weer vandoor.
Uw tafel is de beste van de regering.
U verdoet uw tijd met die honden van de pers, minister.
- Ze zijn sowieso tegen ons. - Niet allemaal.
Bedankt.
- En? Heeft die Libier gepraat? - Daar werken we aan.
Hij is geen Libier, maar ik zwijg erover.
Voorlopig komt het ons goed uit.
Zegt deze naam je nog iets?
"Claire Despres."
Claire...
Ik wil weten met wie ze omgaat,
hoe ze leeft, en waar haar inkomen vandaan komt.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe het nu met haar is.
Ze belt veel.
- Luister haar af. - En om welke reden?
Wat dan ook.
Ik heb er een nodig.
- Het is een bevel. - Goed... Is dat alles?
Nee.
Ze zegt dat iemand een oude brief van me gestolen heeft,
waarvan het verontrustend zou zijn als tegenstanders hem zouden inzien.
- Verontrustend? - Verontrustend.
Wie heeft ze dat gezegd?
Zie je haar weer?
U bent ook nergens van op de hoogte, meneer de minister.
De ambassadeur is dood. De sukkel.
Stuur de weduwe een telegram.
Er is geen weduwe. Enkel een dochter.
Waar bewaarde ze die brief?
In haar tas.
Al 10 jaar? Da's onwaarschijnlijk.
CHEQUE TER WAARDE VAN Juffrouw Claire DESPRES
- Dag, Claire. - Dag.
- Herkent u me nog? - Nauwelijks.
Dat grijze haar staat u goed.
Dat maakt u serieuzer.
- Alles is hier veranderd. - Ja. En ik ook.
- U ziet er schitterend uit. - Oh ja?
- Was ik dat dan niet? - Nee. U was niet schitterend.
- U was heerlijk. - Ah, dat was in een ander leven.
Geef maar.
Wat hebt u er iets heerlijks van gemaakt.
- Dat is mijn vak. - Ja. Dat klopt.
Vertel eens.
Ze zouden u goud geld betalen voor krabbeltjes op lakens en borden.
Niet precies, maar zoiets.
Dat is mooi.
Jazeker, dat is...
Dat is heel mooi.
Komt u me nieuws brengen?
Mijn armband.
Hij was van mijn oma.
Een oud dametje vond hem op straat en bracht hem naar de politie.
Zoiets doen enkel oude dametjes nog maar.
Die dief kan het geld gehouden hebben en de rest weggegooid hebben.
Soms zijn ze zo aardig de papieren terug te sturen.
En als ik eens een zoekertje plaats?
- Bedankt. - "Verloren: Rode portefeuille.
"Herinnering. Beloning."
Dat valt te proberen.
Dat regel ik wel.
Dan voorkomen we dat u gezien wordt.
Zeg eens, Claire...
Kent u deze man?
NEW
Wat weet u over hem?
Hij heeft spitse oren,
een lelijke vrouw en is ergens vicedirecteur van.
Hij is best grappig als hij de premier nadoet.
U hebt met hem... een speciale band gehad.
Niet echt speciaal. En lang geleden.
Maar u ziet hem nog steeds.
Af en toe, bij vrienden. Waarom?
Donderdag zei hij over de telefoon: "De zaak is rond,
"ik ben je eeuwig dankbaar." Waar had hij het over?
Hij zocht een appartement, en ik...
Hoe weet u dat hij me gebeld heeft?
Vertrek, Pollux,
of ik word onaangenaam tegen u. Ik houd niet van smerissen.
Als er meer waren, was uw tas wellicht niet gestolen.
- Als hij al gestolen is... - Hoezo?
- Enkel een hypothese. - Wat voor een?
Een ex weet dat u een compromitterend document voor de president hebt.
Hij is een notoire, actieve tegenstander.
Hij wil die brief graag gebruiken, en u laat zich overhalen.
U hebt nog een appeltje te schillen en doet alsof hij gestolen is.
En mijn telefoontje dan?
De president denkt aan spijt.
Hij wacht op uw bekentenis.
Slechts een hypothese. U weet hoe hij is.
- Als hij gevaar loopt... - Hij is paranoide!
Nee, zeg. Niet helemaal.
Hoor eens, ik heb hem veel vergeven, maar dit vergeef ik hem niet.
Op zo'n post vertrouw je niemand. Zelfs mij niet.
Hij vertrapt u al 30 jaar, maar ik accepteer dat niet.
Dan word ik gemeen.
Ja?
Voor u.
Bedankt.
Ja?
Hoe laat wordt de zitting hervat? Ik zal er zijn.
Was de premier goed?
"Zo slecht als wat." Ik wist het wel.
Nee. Wacht maar niet op me. Ik zie u in de Tweede Kamer.
Goed, meneer de minister.
Adrien! Kom, we gaan.
Dat is mooi.
Maakt u van die dingen?
Ik maak ze niet, ik ontwerp ze. Nou ja, ik bedenk ze.
Wat doet u? Plaatst u een microfoon?
Nee, zoiets doe ik niet zelf. Ik stel de tafel.
- Hij was altijd al scheef. - Ja...
Woont u hier alleen?
Ja, zo ongeveer.
- Wat zoekt u? - De kurkentrekker.
Hij ligt daarginds.
En u?
Kinderen zijn weg, Jeanne doet haar ding,
en sindsdien ben ik gelukkig.
Blijft u lang in Amerika?
Een weekje. Waarom?
U was er met Kerst, Nieuwjaar en Pasen.
U bent er de hele tijd.
Ik heb er een contract en een vriend. Staat dat niet in uw info?
Nee. Helemaal niet.
Houdt u van een Amerikaan? Echt?
Ze zijn erg saai,
Zachtgekookt toch, uw omelet?
Mag ik een glas water en een aspirientje?
- Mag ik? BAEW
Chef‚ een Ricard!
Met Gallimard? Meneer Herval, graag.
Hij is op reis. Wilt u zijn secretaresse?
Het gaat niet goed, he?
Lust je een broodje?
Ja. Goed. Met veel boter.
Ham of kaas?
Ik zal u eens wat zeggen.
U bent de enige menslievende persoon. Naast mijn moeder.
Geef me uw hand.
Ham en kaas.
Nee. Dat is verpest.
Blijf even hangen.
Nee. Die Libier is foute informatie.
Ja?
Kijk eens aan, u bent de oude Herbert niet vergeten.
Dag, mevrouw.
Bedankt.
Ja. Prima.
Ah, dag.
- U bent op tijd. - Ik heb ook weer niet alle gebreken.
Het doet me goed u te zien.
Nou, mijn jongen, wat doet u op dit moment?
Ik reken op u. Ik zou iets mogen vertalen, maar...
Hebt u gehoord dat de ambassadeur
voor zijn huis vermoord is?
NEW Door een Libier, geloof ik.
Nee. Het was geen Libier.
En hij kwam uit Munchen.
- Kunt u enkele dagen naar Duitsland? - Geen probleem.
- Waarom? - Voor een onderzoek.
Ik help u zo. Een momentje.
De minister van Binnenlandse Zaken.
Er komt louche volk in die bistro van u.
Kunt u twee millefeuilles bewaren?
- Absoluut, meneer. - Bedankt.
Ze hebben een grote aantrekkingskracht op me
sinds ik er eentje vond bij een bakkerij in Constantinopel
op een dag waarop alles tegen zat.
U bent een grappige vent.
Dat zou ik niet zeggen.
Ik ben totaal niet grappig, maar was het graag geweest.
- Is dat van u? - Ja.
Of nee. Gevonden.
Waar ergens?
Vlak bij mijn huis.
"Verloren: rode portefeuille, metalen randen.
"Sentimentele waarde."
Nou, het is uw geluksdag.
U zult een mooie beloning krijgen.
Lees dus altijd de zoekertjes.
Zeg, er zit iets in.
- Hebt u het bekeken? - Nee.
Mooi handschrift.
Ambitieus, karaktervol.
Ontwikkeld. Verwaand.
Ik ken dat handschrift.
Mag ik hem lenen?
Houd hem maar. Die beloning boeit me niet.
Vlucht Pan Am 115 met als bestemming New York:
instappen in gate 41.
Mama!
Je bent te laat.
- Heb je mijn telegram gehad? BAEW
- En jij mijn brief? BAEW
Er stonden minder fouten in.
- Julie heeft me een beetje geholpen. - Ah, ik dacht al.
- Tot wanneer blijf je? - Donderdag. Maar ik kom snel terug.
- Dan is het is oke. - Goed. Zijn ze in de tuin?
Hoi, meneer en mevrouw Hoffman.
Dag, liefje. Je bent laat.
Ik heb een vreselijke dag in New York gehad.
En, hoe gaat het?
- Je contract met Dominguez? - Dat is getekend.
We lanceren het in oktober met de nieuwe collectie.
De Rodkings lenen ons hun huis in Italie in augustus.
Als je hun dit huis leent, uiteraard.
Hij is een beetje nerveus, nietwaar?
Zoals altijd als hij op je wacht.
Volgend jaar kom ik elke maand.
Het is beter voor hem als er een regelmaat is.
Zoek een studio in New York vanaf september voor me.
Dat wordt lastig. Maar ik regel het.
Wat moet ik zonder je?
Mike naar Zwitserland sturen, waar hij snob en melancholisch wordt.
Je kraamt onzin uit.
Jij kraamt ook onzin uit.
Je zoon is hier gelukkig. Beeld je geen problemen in.
Je krijgt er al genoeg wanneer je zegt wie zijn vader is.
- Praat hij erover? - Tegen mij niet. Nooit.
Maar hij zei tegen Patti
dat zijn vader een spion bij de communisten was.
- Kom je nou nog? - Ik kom eraan, liefje.
Meneer de president, er is een kleine ramp gebeurd.
Uw schoenmaker is ten einde raad. Het gaat om uw schoenen.
Eindelijk iemand die initiatief weet te tonen.
Mijn schoenen.
Geef ze me aan.
De schoenmaker heeft de verkeerde hiel verhoogd.
Ik loop al een week zo.
- Ik wist wel dat het niets ergs was. - Ik ook.
Mijn dokter is een ezel, mijn schoenmaker een sul,
ik heb enorme pijn in mijn lende
en moet een krans leggen bij het monument voor de revolutie.
Wat raadt u me aan?
Een cortisone-injectie.
Uitstekend. Goed werk.
Is dit waar?
- Ja. - En hoeveel kost het?
Veel.
- Heel veel. - Verkoopt u veel?
Ik verkoop ze niet. Ze gaan naar mijn abonnees.
Wat voor taal spreekt ze?
Dat ligt eraan. Ze kent vijf talen.
Ze studeerde handelswetenschappen. Haar vader was generaal.
Ze komt uit een concentratiekamp.
Goed personeel, vluchtelingen.
In hun land hadden ze onze posities.
We betalen maar 50% en ze zitten niet bij de vakbond.
- Wat akelig, wat u daar zegt. - Klopt.
Maar over het geheel genomen ben ik akelig, jongen. Kom.
U hebt hier een klein fortuin.
Hier. Doe een das om.
Die vent is een schoft. Echt een schoft.
Denkt u dat?
Hij schreef deze brief drie jaar voor de presidentsverkiezingen.
Hij geloofde in zijn kans. Gedurfd, maar goed bedacht.
Een rotstreek, bedoelt u. Wie denkt hij wel niet dat hij is?
Hij heeft een vrouw die steriel, maar onberispelijk is.
Als ze wil scheiden, is hij er geweest.
"De enige belediging die mijn vrouw niet zal verdragen, is een kind."
Is het dan soms geen belediging om te schrijven: "Laat het weghalen."
Hij zegt het mooier.
Met mooie formules. Nog erger.
"My coy mistress..." Shakespeare?
- Nee. Marlowe. - Een pot nat.
"Ik geef om jou als geen ander.
"Je hielp me van de vrouwen, maar iets is belangrijker dan wij."
Dat meen je toch niet.
U bent ontroerd, en ik weet niet waarom.
Bastaardje?
Ja. En?
Gaat u het publiceren?
Ik doe wat u maar wilt. Maar die "coy mistress",
hebt u daaraan gedacht? En aan het kind?
- Als dat er is. - Da's waar ook.
Als u geld wilt voor dit brokje literatuur,
kunt u een mooie som krijgen van deze meneer.
Ziet u me al geld vragen?
Nee. Helemaal niet.
Laten we het vergeten, genieten van deze lunch
en de machthebbers met rust laten.
Geen sprake van.
Kijk hem nou, met die stok!
- Enkel de monocle ontbreekt. - Hij is mank.
En nog kreupel ook.
We zetten het hem betaald.
Niet financieel. Ik wil hem bang maken.
- Hoe heet u? - Odile Alaibrunetiere.
De vrouw van...
De dochter, meneer.
We hebben samen gestudeerd.
Weet ik.
Wat een verlies voor Frankrijk. We hebben zulke mannen nodig.
Ik bel u ooit nog.
Dan praten we erover.
U snurkte, mijn beste.
Pardon.
Vanochtend op mijn deurmat gevonden. Het antwoord op uw zoekertje.
Bedankt, mevrouw Gazeran.
"Triest land, als de president kinderen niet mag."
"Door het meisje niet te willen kussen
"dat de president eer kwam bewijzen,
"choqueerde hij een volk dat gehecht is aan de familie,
"terwijl onze verslaggever een moeder hoorde zeggen:
'Triest land, als de president kinderen niet mag.'
Wat heeft dat te betekenen?
Dat de brief door iemand gelezen is en dat de schrijver gevonden is.
Ik ben die mysteries beu.
Vraag het uw vriend Castor!
Dag, heren.
Leuk u terug te zien.
Een erg vruchtbare reis.
Uitstekend onthaal.
Frankrijk is er nog steeds populair.
- De man van de Parijse vliegvelden. - Dag.
- Dag, heren. - Meneer de president!
Kan ik u even spreken, meneer de president?
Geef de komende instructies maar aan mijn opvolger.
Uw opvolger zal aangewezen worden als ik dat goed vind.
Voorlopig is het uw plicht het staatshoofd te beschermen.
Moet ik u daaraan herinneren, minister?
Dan moet ik wel weten waartegen.
Vertel het, verdorie! Vertel het!
Claire heeft een kind gekregen.
- Van wie? - "Van wie"?
Van mij!
- Waar is het? - Weet ik niet!
Ik ken het niet. Ik wilde het niet. En je kunt wel bedenken waarom.
Claire wilde het niet begrijpen.
Ik brak met haar en ze verdween.
- Je bedoelt dat je gedumpt werd. - Wat zijn vrouwen egoistisch.
Je hebt je dus erg slecht gedragen.
Als ik die moed niet had gehad, en het was echt moed,
zou ik hier niet zijn.
En nu moet je er blijven.
- Weet je vrouw ervan? - Nee.
Maar zij...
Als Claire het het hoofd wil bieden, kunnen we alles in de hand houden.
En anders dwingen we haar ertoe.
Een jongen of een meisje?
Geen verklaring.
Ik ben genoodzaakt u verdriet te doen.
Huil niet.
Alstublieft.
We zijn nu allebei oud.
Wat er ook gebeurt, we bieden het samen het hoofd.
Nietwaar?
Een meisje of een jongen?
Kijk eens aan.
Juffrouw Claire is onbereikbaar, president.
Niemand is onbereikbaar.
- En de premier is er. - Laat hem binnen.
- Wat is dat? - Een cadeau, meneer de president.
Kom binnen.
Ga zitten. Waar wacht u op? Kom binnen.
Kom binnen. Ik verwachtte u al.
Ik heb de motor teruggegeven.
Zou u er een willen hebben?
- U weet niet hoe duur ze zijn. - Jawel.
Volgende week ga ik hem dragees brengen.
Het is geen misdaad de president cadeaus te geven,
maar twee keer zou te veel zijn.
- Wat voert u daar uit? - Ik fotografeer u.
Vindt u dat vervelend?
- Ik leen dit woordenboek even. - Dat is iets wat ik haat.
Maar... ik doe hem u graag cadeau.
Een grote, donkerharige gast met blauwe ogen, zegt dat je wat?
Nogmaals met mij, juffrouw Claire. De president wacht.
De minister van Binnenlandse Zaken vraagt u hem met spoed te bellen.
Wat doen we? Laten we ons imponeren?
Ik neem op.
Claire, ik moet je spreken. Ik ben over een uur bij je.
Hoezo, tot zondag?
Goed dan.
Zondag om 18.00 uur bij jou thuis.
Dag, donkerharige gast met blauwe ogen.
Nee. Ik laat je niet in de steek.
Ik heb twee rotdagen gehad.
Nee. Werk.
Ik wil op het platteland gaan slapen. Jij ook?
- Goedenavond. - Goedenavond.
Het spijt me, van vrijdagavond.
Vanwege het tijdsverschil had ik echt slaap.
Slaap je alleen op het platteland?
Soms. Jij niet, als ik de geruchten moet geloven.
Je leest de foute bladen.
Wil je wat drinken?
Water met wat aspirine. Ik heb last van mijn been.
Arm oudje. Dat is vervelend, met jouw beroep.
Waarom draag je een pantalon? Je weet dat ik die haat.
Als dictator zou ik pantalons en leggings verbieden.
Ongelooflijk. Wat als er een man is die me graag zo ziet?
Dan is het een jonge idioot.
Houd je van zo iemand?
Nee. Niet echt.
Nee. Ga zitten. Hier. Vlak bij me.
Vertel over hem.
- Over wie? - Over je kind.
Hoe heet hij?
Net zoals ik.
Hoe is hij?
Mooi, charmant, intelligent.
- Jouw schoonheid. - En de intelligentie?
Woont hij hier?
Nee.
- Heb je misschien een foto? - Nee.
Weet hij van me af?
Nee. Pas wanneer hij 14 wordt.
Mooi.
Dan ben ik misschien niet meer aan mijn functie gebonden.
Dan mag hij mijn naam dragen. Als je dat wilt, uiteraard.
Nooit over nagedacht. Hij mag kiezen.
Precies. Hij mag kiezen.
- Ken je het laatste nieuws? - Dat ik gedwongen word?
Er zijn 2 hypotheses.
Een optimistische: anarchisten die met vuur spelen.
Op een dag zullen ze een fout maken en wij krijgen de brief terug.
- En de pessimistische? - Het wordt bekend.
- Wat doe je dan? - Niets. Wat moet ik doen?
Ze zullen je opsporen.
De relatie zal bekend worden. Wat als de pers je vindt?
Dan stuur ik ze weg.
Nee. Ik zal je zeggen wat je dan doet.
Je ontvangt ze en je zegt dat we al lang uit elkaar zijn
en dat het de zoon is van...
We vinden wel iemand.
Je zegt dat je die brief nooit gezien hebt.
Dan kan ik in de tegenaanval.
Dan laat ik zeggen dat de oppositie erachter zit.
Dan eis ik een onderzoek.
Dan blijkt dat mijn handschrift is gekopieerd. Oke?
Niet super, maar te doen.
Ik hoop dat dat nooit zal moeten, maar als dat wel zo is,
dan gaat het om het landsbelang, snap je?
Ja. Ik snap het.
Mij gaat het om mijn zoon, niet het land.
En tel ik soms niet?
Jij denkt altijd alleen aan jezelf.
Je hebt tien jaar lang totaal niet aan me gedacht.
- Dat wilde je zelf! - Klopt.
Ik wilde dat kind. En dat was niet simpel.
Ik wil geen doodgewone vader!
Ik mag die brief niet hebben geschreven!
Dat wil ik niet. Daarmee uit.
Had hem niet geschreven!
Niets veranderd.
Stijfkop!
Onvermurwbaar.
Deze keer ga ik niet naar Tokio. Ik zal niet 10.000 km verderop zijn.
Denk goed na over wat ik zei.
- Ben je hier op de 28e? - Misschien. Waarom?
Kijk naar me op televisie.
Zeg me wat je ervan denkt.
De anderen liegen tegen me. Allemaal.
Mooi.
Dan ben ik misschien niet meer aan mijn functie gebonden.
Dan mag hij mijn naam dragen.
En we spelen nu voor een geweldig porseleinservies,
44-delig. Nummer een?
1895 franc.
- Nee. Minder. - Nummer 22
1750!
Meer.
Nummer 3?
De Franse president
is een zielige vent die kinderen niet mag.
Nogmaals:
"De Franse president is een zielige vent...
U vergist zich in uitzending.
Nummer 4?
- Hoe heette die vent daar? - De Japanner.
Laat die De Japanner terugbellen totdat hij opneemt.
11.00 uur. Het middagnieuws.
Uw grootste zorg...
Directeur, de minister...
- Verbind hem door. - Hij wacht op het ministerie.
"De president is een zielige vent die kinderen niet mag."
"De president is een zielige vent
"die kinderen niet mag."
Kent u die heren daar?
Natuurlijk ken ik ze.
Het zijn stamgasten.
Wie is De Japanner?
Geen van hen.
- Weet u dat zeker? - Ja.
NEW
Verbied de ministers op die zender te komen
totdat de directeur aftreedt.
Wat?
Dat zal ik doen,
maar we verliezen een trouw element vanwege een idioot incident
waaraan u een overdreven belang hecht.
Uw doortastendheid zal me altijd versteld doen staan.
Vooruit. U bent te laat.
Nee. U blijft hier.
Meneer de president...
Een trouw element. Een cobra zal hij bedoelen!
Een achterbakse cobra.
Hij ook, trouwens.
Hij zal me ook verraden. Als dat al niet gebeurd is.
Als hij die brief niet in handen heeft.
Mijn premier.
Nou?
Waarom verdedig je je vriend niet?
Ik heb maar een vriend, en al dertig jaar lang.
Dat weet ik.
Die brief wordt openbaar.
Dat voel ik. We zijn al twee keer gewaarschuwd.
Die analyse deel ik niet.
Wat wordt er binnen de partij gezegd?
Ze plaatsen vraagtekens en kletsen.
Allemaal idioten.
Of konkelaars.
Over drie dagen zijn we van het parlement af.
Waar is mijn zoon?
We zoeken hem.
Maak haast, meneer de minister.
Gebruik de middelen die u wilt, maar schiet op.
Zolang ik dat kind niet heb...
Houd me op de hoogte.
- Komt in orde, meneer Herbert. - Bedankt.
Ze weten niets meer zeker. Maar ze hebben u op het oog.
Doe vanaf nu niets stoms meer.
Ik ga naar Nice, bij mijn moeder werken.
- "Werken"? - Heb ik u dat niet gezegd?
Die vertaling is binnen. Een Duits boek
over de filmwereld. Ik kreeg een voorschot.
Dat had u me niet gezegd.
Weet u...
Ik ben jaloers op mijn medewerkers.
Kijk niet zo zuur. Ik zal u nog nodig hebben voor mijn werk.
U kent mijn adres.
- Gaat u naar huis? - Ja.
Ik breng u wel weg.
Rijd niet te hard, hoor.
Geen zorgen. Ik rijd hem in.
- Doei. - Vaarwel.
Claire?
Ik heb wat vragen over opvoeding, voor een enquete.
Sorry. Ik heb geen tijd.
Vier vragen. Vier maar.
- Goed. Ik wacht op een taxi. - Bedankt.
Moet je kinderen dwingen vis te eten?
Nee.
- En hun tanden te poetsen? BAEW
- In het donker te slapen? - Niet als ze bang zijn.
En ze in de kast opsluiten als straf?
Wat zijn dat voor rare vragen.
Mijn stiefvader sloot me op in de kast.
Oh ja?
Naar het vliegveld.
- Vertrekt u? - Ja.
- Wanneer komt u weer terug? - Nooit.
- Is zijn vrouw er niet bij? - Nee.
Ze is ziek.
Nou?
- Ze zeggen dat u ziek bent. - Nee.
U bent niet ziek...
Wat is er?
Niets. Ik ben het zat.
- Wat bent u zat? - Ik ben alles zat.
Ik ben het ook zat, maar ik laat dat niet zien.
Dat ben ik ook zat.
Laat het dan zien. Maar aan mij, niet aan de rest.
Het verbaast me dat ik dat moet zeggen.
Ik denk dat ik iets kapot ga maken.
Eigendom van de staat.
Klopt.
Ik ben blij dat u niet gek bent geworden.
- Twijfelde u daaraan? - Eigenlijk wel.
Die aanstellerij is niets voor u.
Nou?
Als ik eraan denk 2000 klamme handen te schudden,
begin ik al te walgen.
Van de aanwezige vrouwen waren er minstens vier uw maitresse.
En die meid van de persdienst die denkt dat ze De Pompadour is
en die het leuk vindt om me te treiteren.
Sinds u met me trouwde omdat ik de dochter van de prefect was,
hebt u me vernederd,
geloochend, de schuld gegeven omdat ik steriel ben,
gebruikt omdat ik nuttig was.
In 30 jaar heb ik voor uw carriere deel moeten nemen
aan 3589 lunches, diners en banketten,
30 nationale feestdagen, 30 herdenkingen voor WO 1,
en daarnaast nog de lokale feesten,
de prijsuitreikingen, de officiele openingen van scholen,
creches, huwelijken, begrafenissen, en dan nog de kerstbomen.
Ik heb zo veel kinderen gekust
dat je niet kunt beweren dat er te weinig zijn.
Ik heb samen met u in vijf jaar 27 officiele reizen gemaakt,
en het enige wat ik zag, waren creches en volksdansen.
En elke keer nog een opera ook.
Ik haat opera's!
Ik haat volksmuziek!
Ik word verkouden van bloemen en de toespraken zijn oersaai.
Dit huis zou een kind van 3 nog chronisch vermoeid maken.
Ik ben het beu.
Ik dacht dat u van dit leven hield.
U was altijd perfect.
Zielige vent.
Om eens een keertje uw woorden te gebruiken:
Stomme idioot. Ik hield van u.
Maar nu niet meer.
Nee. Zelfs het geluid van uw stem,
uw beroemde stem, kan ik niet uitstaan.
Dus...
Zeg dat niet steeds of ik sla.
Goed.
En wat wilt u nu doen?
Ik zal mijn plicht blijven doen tot het eind van uw mandaat.
En ik reken erop dat u uw plicht doet voor dat kind.
Maar daarna...
- Staatsbezit. - Ik breek wat ik wil.
- Stoor ik? - Ja.
Maar dat geeft niet.
Wat is er aan de hand?
Een lastige beslissing.
- lets persoonlijks? - Nee, hoor.
Castor eist iets van me wat ik niet wil doen.
Ik weet wat het is.
Ik treuzel, maar dat heeft hij zo door.
Als hij het al niet doorheeft.
Weiger.
Dan vervangt hij me. Mijn opvolger zou wel gehoorzamen.
Goed, ik kan hem ook verraden.
Castor verraden? U?
Als u mijn goedkeuring wilt hebben... Castor is laaghartig, maar...
Ja...
"Hij is laaghartig, maar..." Daarom heb ik veel stoms gedaan.
Ik, het hoofd van de politie.
- En ik wilde enkel schilderen. - Ik weet niet wat u doet.
Is het erg saai?
Nee, helemaal niet. Het is soms zelfs erg... bedwelmend.
De macht.
En houdt u daarvan?
Je kunt hem ook goed gebruiken.
Hij wordt ontvoerd.
Geen zorgen. Er is nog niets loos.
Hij is in Connecticut, bij de familie Hoffman.
De president weet dat niet.
Nee. Bel niet hiervandaan.
- Welke telefoon neem ik? - De witte.
Hier hebt u een paspoort.
Colette Delarue, is dat oke?
- Voor uw zoon heb ik een foto nodig. - Hij heeft een Amerikaans paspoort.
Dat wist ik niet. Dat is mooi. Heel mooi.
Neem hem mee en verdwijn.
Totdat ik de president heb overgehaald.
Dat lukt me wel. Een Amerikaan ontvoeren...
- Dan twijfelt hij wel. - Julie? Met Claire.
Is Mike daar?
Houd hem aan.
- Weet je wat dat betekent? - Nee.
Weet u wat dat betekent?
- Lelijke aap. - Hou me niet voor de gek.
- Wat betekent dat? - Onbegeleide minderjarige.
We zijn onbegeleide minderjarigen.
Wanneer gaan we naar Parijs?
- Binnenkort. - Beloof je dat?
Je voeten... Ja. Dat beloof ik.
En daarna gaan we met Julie naar zee. Beloof je dat?
Ja. Dat beloof ik.
- Meester Groset is er. - Ja. Laat hem maar komen.
- Claire? - Ja. Kom erin.
Dag. Wat lief dat je gekomen bent.
Als je belt, kom ik meteen. Dat weet je.
- Je hebt een ander parfum. - Niet. Ga zitten.
Wat doe je hier onder een valse naam?
- Een geheime liefde? - Zoiets.
En wat is het probleem?
- Hoeveel tijd heb je? - Mijn vlucht vertrekt om 18.00 uur.
Ik moet iets in veiligheid brengen in een kluis.
Kun je dat voor me regelen?
Wat voor iets? Aandelen? Sieraden?
- Een productiegeheim? - Eerder een productiegeheim.
- En hoe ziet het eruit? BW Ao
Als mijn collega er is,
regel ik het meteen. Is er een telefoonboek?
Ik wil dat je deze tape kunt ophalen als me iets overkomt.
Simpel. Teken een procuratie.
Wie is dat joch?
- Dat is mijn zoon. - Je zoon?
Heb jij een zoon? Waarom hield je dat verborgen?
Een productiegeheim. Herken je deze stem?
Dan ben ik geen president meer. Dan mag hij mijn naam dragen.
Het ontbijt is opgediend.
- Wat koffie? - Ja.
We zijn zover, maar het betekent dat u een Amerikaan gaat ontvoeren.
- Is het echt een Amerikaan? - Ja.
Dan moeten we wat anders doen.
Heb je gedacht aan de pijnlijke bekentenis?
Het grote nummer opvoeren met al het talent dat je hebt?
Het eerbetoon aan 2 prachtvrouwen.
Ja. Als laatste redmiddel. Waar is Claire?
- Geen idee. - Jawel. Dat weet je wel.
Jij hebt haar gewaarschuwd.
Weet je hoe dat heet?
De staat dienen. Een schandaal schaadt hem altijd.
Dat klopt.
Ik ga zeggen dat ik me niet verkiesbaar stel.
En?
Voorbarig.
Zie je er geen bezwaar in?
Nee. Ik zou je zo'n besluit niet aangeraden hebben,
maar zou er bewondering voor hebben. - Bewondering...
Een probleem: je opvolger.
Mijn opvolger is er al.
- De premier. - Denk je echt aan hem?
- Hij is het minst dom. - Hij is het best geplaatst.
Om te vernietigen wat ik volbracht heb!
- Zou je hem helpen? - Zover is het nog niet.
Nee. En dat zal ook nooit gebeuren.
Hem het land toevertrouwen...
En je zou het bewonderen.
- Wat zou je bewonderen? - Dat je vertrekt.
Vertrekken is lastiger dan aankomen.
Vertrekken. Maar ik wil helemaal niet vertrekken.
Wat heeft de premier je beloofd? Het premierschap?
Is dat het?
Is dat de tegenprestatie? Zeg op!
Jullie waren gisteravond bij elkaar om samen te zweren.
En ik weet waar. Ik heb ook informanten.
Maar ik maak jullie kapot, hoor je? Jullie allebei.
Hou op met die onzin.
Herhaal dat nog eens.
Goed: Hou op met die onzin.
Wil je ruzie?
Die kun je krijgen.
Je stelt het land niet meer voorop.
Je was altijd al onuitstaanbaar, achterdochtig, paranoide!
Maar we vergaven je dat!
Omdat er iets was dat van je uit ging.
Een visie.
Een soort van grootsheid.
Waar is die grootsheid
als je niet kunt accepteren dat je een opvolger hebt?
Je zou de eerste kunnen zijn die je opvolging kan voorbereiden.
Maar je wilt hem enkel verwoesten.
Hij moet kapot.
Jij gaat zelf kapot als hij aftreedt, en hij zal ooit aftreden,
als je zo doorgaat.
Waarom denk je dat ik al een maand bij hem slijm?
Het premierschap? Daar geef ik geen moer om!
Was eerder gekomen.
Je wilt toch niet naar ons luisteren!
Dat had je ook eerder moeten zeggen.
Ik heb Claire aan de lijn.
Niet nu. Laat haar over een uur terugbellen.
Pardon.
Bedankt.
Hoe laat komen ze langs?
Pardon.
Hallo?
U stoort me. Ik ben in bespreking.
Sorry, maar u hebt me ook gestoord.
Ik bel, want ik kom naar Parijs. Met mijn zoon.
Zeg dat hij zijn honden niet loslaat, anders laat ik de mijne los. Dag.
Hallo? Claire?
- Waar waren we? - Bij de staking.
Daar hebt u het fout vertaald.
- Oh ja. Ik snap het. - Maar de rest is goed.
Vreemd, want als je u hoort praten...
- Kan uw secretaresse het uittypen? - Ze neemt vakantie.
La Lettre H komt deze maand niet uit. Vergeten, anders was u hier niet.
Jawel. U bent als een vader voor me.
Alles is opgeruimd, meneer.
Ik neem mijn brief weer mee. Doei. Tot gauw.
Zoek je horloge niet. Je bent het bij mij vergeten.
Bel me als je het nodig hebt. En anders: fijne vakantie.
Vergeet me niet.
- Dag. Ik wil u spreken. - Nee. Genoeg enquetes.
Wie was dat?
Niemand. Je hebt flink gespeeld, zie ik.
Het is goed opgeruimd.
- En je bent niet in bad geweest. - Nee.
- Wanneer gaan we naar zee? - Morgen.
- Je wilde zelf naar Parijs. - Ik ben het nu beu.
- Vooruit. En maak niet alles nat. - Oke.
Lieve snoezepoes van me.
Wie wil er met mij een bad nemen?
Ik wilde u spreken over een brief uit Tokio. Ik kom zo terug.
- Is hij er? - Nee. Nog niet.
Ik wist dat het zo af zou lopen.
- Hij wil geld voor de brief hebben. - Dag!
Al, daar ben je. Dag, jongen.
- Ik ben Mike. En jij? - Je moeder noemt me Pollux.
- Je bent goed. - Ik kan nog veel beter.
- Hallo? - Ga niet met smerissen om.
Dat had ik niet verwacht.
Hij was het. Hij komt niet.
- Hij zei... - Hij heeft de auto gezien.
Wat is daarmee?
Ja, minister. Op een motor. Jong, lang, donkerharig.
Wat ben ik toch stom.
Je krijgt je verrassing niet.
- Welke verrassing? - Hij had een verrassing voor je.
Hij was hier net.
- Wat zei hij? - We spraken over voetbal.
Hij weet niet wat American football is.
Daar gaan we het samen nog eens over hebben.
Als het een van de verdachten is, zit hij morgen vast.
En anders zal hij opnieuw contact met u willen opnemen.
- Wellicht morgen. - Dan ben ik weg.
- U kunt niet vertrekken! - Jawel.
Hij moet een normaal leven krijgen.
We moeten die persoon absoluut te pakken krijgen.
Ik heb honger.
En daar komt nog bij dat hij 5000 franc van u gestolen heeft.
- Geen honger? - Jawel.
- Ik heb wat stoms gedaan. - Ah, wat een verrassing.
Nee, maar iets heel stoms.
Vooruit, kom binnen.
Ik heb het joch gezien. Ik mocht hem wel.
Politie!
Politie! Doe open!
Hij lijkt nep.
Vertrouw me nu maar.
Wat moet ik in Geneve? Alles is er duur.
Wacht er op me. Geef me uw sleutel.
Ik ga uw manuscript wel ophalen.
De president wacht op u in zijn slaapkamer.
Neem me niet kwalijk. De president wil u spreken.
Dat meent u niet.
Moet ik voortaan het leger sturen als ik je wil zien?
- Dag. - Dag.
- Ik heet Mike. En jij? - Meneer de president.
- Zijn we hier bij jou? BAEW
Dan weet je dus waar de keuken is?
Nee. Wat wil je in de keuken gaan doen?
Ik heb honger.
Snoezepoes!
De lunch is opgediend, meneer.
Wil meneer eerst zijn handen wassen?
Ik kon niet anders, want je weigerde mee te werken met de politie.
Neem je het me kwalijk?
NEW
Ah, daar is onze jongen.
Wat is er?
We hadden de kat bij ons.
- Hij is weg. - Mannen huilen niet.
Het is jouw fout dat hij weg is.
Ik vind hem wel. Haal de commandant.
- Ik vind vis niet lekker. - Je moet alles eten.
NEW
Heb je geen melk?
Ik zal het vragen.
Hij is erg informeel tegen ze.
Hij weet niet wat een bediende is.
Hopelijk blijft dat zo.
Je servet.
Kom binnen.
Neem een aantal mannen mee en zoek een kat voor me.
Hij zit in de tuin.
Komt in orde, president.
Wat wil je worden als je later groot bent?
Astronaut. Of boer met een ranch.
"Een ranch"? Een nobele ambitie.
- Ik wil wat vertellen. - Mag ik daarna weg?
Vooruit dan.
Er was eens een jongetje wiens vader bakker was.
Hij kon goed leren, dus zei zijn moeder:
"Die gaat naar de Polytechnique." - Wat is dat?
Dat is een zware militaire school.
Op zijn dertiende kreeg hij polio, en zijn been werd nooit meer de oude.
Hij kon niet naar die school,
maar hij deed een nog zwaardere school, de ENS.
Je verhaal is lang.
Ik zal het eind vertellen. Hij was altijd nummer 1,
dus werd hij president.
Is er geen orkest?
- Waarvan? - Van Frankrijk.
- Frankrijk is klein. - Nee. Het is heel groot.
Ik zal het uitleggen.
Een ander keertje. Mag ik van tafel? Bedankt.
Hij is niet onbeschoft, maar heeft rare manieren.
Net als jij.
- Dat jochie is moedig. - Net als zijn moeder.
Ik soms niet?
Ik haat meren.
U zit hier goed om te werken.
Hoe dan ook, ik ben er sowieso geweest.
Laat er wat tijd overheen gaan. Herbert regelt het wel voor u.
U bent echt een weldoener.
Wist ik maar wie u was.
Da's een lang verhaal.
Ingewikkeld, nutteloos.
Ik ben een vriend.
Waarom? Zeg op.
Voor eens en altijd.
Omdat u me een eigenschap terug hebt gegeven
die ik kwijt was en die waardevol is:
de passie,
mijn beste jongen.
En heel de rest... Waar gaat u heen?
Tot vanavond, ouwe boef.
En zoek een leuke plek om te eten.
- Oh, pardon. - Nee. Blijf maar. Ik ben klaar.
Laat dat meteen naar Parijs brengen.
Ga zitten.
Nou? Waar is hij?
Ik heb hem te eten gegeven. Hij ligt op bed.
Goed...
Wil je champagne?
Graag.
Die jurk staat je heel goed.
Bedankt.
- Wie heeft je die gegeven? - Een man die van me hield.
Mijn cadeaus waren bescheiden.
- Ik was niet veeleisend. - Nee.
Je was heerlijk.
Dromerig.
Stil.
Vol bewondering.
Heb ik je ongelukkig gemaakt?
Nee.
Ik heb zelfs enkele perfecte momenten aan je te danken.
Dus zonder spijt of wroeging?
"Zonder wroeging of spijt."
(0]s uw succes, mevrouw.
Op uw succes, president.
Waarom bracht je mijn rivaal naar Amerika?
- Hij is er geboren. - Oh ja?
Dan kan hij president van de VS worden.
Geef toe dat dat grappig zou zijn.
- Voor wie? - Je hebt daar goede universiteiten.
Waar gaat hij later heen? Heb je erover nagedacht?
We moeten het bespreken.
Ik wil Harvard of Princeton.
Mevrouw...
Politie.
Voor de minister.
"Mevrouw, in juni werd uw tas gestolen. Dat was ik.
"Een meid van wie ik hield, wilde gerookte zalm.
"Ik hou niet meer van haar.
"In de tas zat een brief van een verachtelijke man."
En hij heeft het over moraal.
"Hij werd wat gepest. Dat was ik.
"In juli heeft iemand u op straat vragen gesteld. Dat was ik.
"Ik mocht uw antwoorden wel. Ik mocht uw gezicht wel."
Hoogstaande literatuur.
"In augustus bracht iemand u de brief. Dat was ik.
"Ik wilde er een ding voor terug: geen vervolging voor de diefstal.
"Ik heb een moeder, en ze zou zoiets niet verdienen.
"Maar u belde uw smerisvriend..."
Ze denken dat daarmee alles gezegd is.
"Ik ben nu in het buitenland, ik wil terug.
"De brief in ruil voor mijn vrijheid. Oke?
"Als u instemt, vertrouw ik u. Ik bel woensdag om 18.00 uur.
"Als u er niet bent, bel ik de dagen erop weer.
"Ik geef u uw 5000 franc terug. Misschien niet meteen."
Ziet u nu dat u moest blijven, Claire?
Zweer je me dat die jongen niets overkomt?
- Op Mike? - Het is een zaak van de minister.
Ik ben het legerhoofd, niet het politiehoofd.
Het spijt me, meneer de President.
Pollux!
- Heeft hij je ook gevangen genomen? - Het is een bandiet. Afschuwelijk.
- Zeg zulke dingen niet. - Ik spreek enkel de waarheid.
- Wilt u mee terug naar Parijs? BAEW
Wat moet Mike in Parijs met deze hitte?
- We nemen hem morgen wel mee. - Nee.
Blijf dan nog even hier met hem.
Als jij dat wilt.
Dan laat ik u alleen met uw gezinnetje.
Tot zo, Claire. En niet vergeten: 18.00 uur.
Dag, meneer de president.
- Mike, we worden zo bevrijd. - Heeft papa het losgeld betaald?
- Ja. Je vader. - En het was erg duur.
- Wanneer gaan we? - Straks, eerst nog schaken.
Als jij dat wilt.
- Zeg mijn zoon dat ik wacht. - Goed.
Mevrouw zegt dat het tijd is om te gaan, meneer Mike.
Mike!
Alle reizigers met bestemming Parijs
worden verzocht naar gate 11 te gaan.
Wat doe je?
Wees niet bang. U loopt geen gevaar.
Ik vertrouw u.
Controleer maar.
Ik vertrouw u.
Vergeeft u me, van dat geld?
Het is vergeten. Maar doe het niet nog eens.
Anders eindigt u nog in de bak.
Is uw zoon er? Mag ik hem zien?
Nee.
U moet nu gaan.
Fijne avond.
Wie was dat?
Een brief.
- Een goede brief? - Een goede brief.
Zonde dat je dat verbrandt.
- Ik ga wel. - Nee. Anders denkt hij nog dat...
Ik moet bellen. Alles is dicht.
Kom erin.
Daar staat de telefoon.
Wat is Parijs vermoeiend. Er is altijd wel wat.
Zeg dat wel, jongen.
Mama?
Ik ben het. Mag ik morgen komen?
Geen idee. Misschien met het vliegtuig.
Tot morgen. Ik ook van jou.
- Mag ik nog eens bellen? - Tuurlijk.
Hoe oud bent u?
VYBYKR
Meneer Herbert. 216.
Hallo, ouwe boef. Ik ben in Parijs.
Nee. Die vent boeit me niet meer,
en ik hem evenmin. Ik bel u,
omdat ik niet wil dat ze u verdronken aantreffen.
Vaarwel. Zoals in boeken: "Zoek me niet op."
- Fijne avond. - Fijne avond.
Tot ziens, Claire. Denk aan me in de zon.
- Kom je niet met ons mee? - Nee, mijn jongen.
- Ik ben slechts een arbeider. - Tot ziens, Pollux.
U was uitstekend. Bedankt voor alles.
Vooruit.
Wat is er gebeurd?
Hij wilde vluchten toen we hem aanhielden, meneer.
Wat een imbeciel.
Ouwe boef, ik ben in Parijs.
Nee. Die vent boeit me niet meer, en ik hem evenmin.
Ik bel u, omdat ik niet wil dat ze u verdronken aantreffen.
Vaarwel. En zoals in boeken: "Zoek me niet op."
Herkent u die stem?
Het is een jongeman die ik soms werk geef.
- Wat voor werk? - Voor La Lettre H.
Uiteraard.
Deze jongeman?
Exact.
- Homoseksueel? - Niet dat ik weet.
- En weet u daar wat van? - Jazeker.
Hij zal niet meer voor u werken.
Hij is dood.
Een ongeluk.
Is er wat?
Nee, niets ernstigs. Het is de hitte.
Toen we hem van de straat oppikten,
vonden we in zijn zak een tweede identiteitskaart.
Deze hier, waarvan de oorsprong het achterhalen waard zou zijn.
- Dat lijkt u niet te interesseren. - Niet echt.
En we hebben ook een brief gevonden.
Die zou u wel geinteresseerd hebben als u een kopie had gekregen.
Maar...
U hebt geen kopie, nietwaar?
Nee.
U hebt de politie veel diensten bewezen.
Het zou jammer zijn als u wat zou overkomen.
Die tape zou ik graag willen hebben.
Daar is niets op tegen.
Het is een kopie.
"Brief Tokio" (fotokopieen)
DRUKKERIJ CRENN TYPOGRAFIE - OFFSET
Dag, meneer Herbert.
We werken deze week niet voor u.
Kunt u vier pagina's met een foto voor me afdrukken?
Vandaag wordt dat lastig.
Bedankt.
Een nieuw document onthult nieuwe informatie over de president
Ze hebben de kranten gebracht!
Bravo.
Eens kijken.
Wat is er gaande op aarde?
Waar bleef u nu?
- Ze komen eraan. Huiszoeking. - Bedankt.
Meneer Herbert!
Doe open!
U steekt de boel in brand! Doe open. Ik ben het, de concierge!
Meneer Herbert!
ONBEKENDE SPRINGT VOOR EEN AUTO
Achtervolgd door de politie sprong de jongeman voor een auto.
Hij werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht.
- Waar ga je heen? - Ik moet bellen.
Politie.
Leg ze in mijn kluis.
Nee. Verbind me nu door.
Claire?
Wat is er aan de hand?
Hoe kon u zich zoiets inbeelden?
Nee, zeg.
Weet ik. Maar er zijn grenzen.
Die jongeman van u is vast ergens op vakantie.
Nee, nee. Het is goed dat u me gebeld hebt.
Rust goed uit, en geef Mike een kus van me.
De president van Frankrijk.
Minister van Binnenlandse Zaken, u hebt het woord.
Ik heb de eer de ministerraad in te lichten over de ontbinding
van de gemeenteraad van Ceintrey.
Heel dit verhaal is verzonnen.
Elke gelijkenis berust dus... Et cetera, et cetera.
Vertaling: Robby van den Hoek voor Eclair Group